YENİDEN MERHABA

Yazmazsam çıldırabilirdim artık.
Uzun zaman oldu blog yazmayalı.Tam 4 yıl.
Bu arada deftere yazdım,içime yazdım,aklıma yazdım.Artık zamanıdır dediğimde burayı yeniden blog açma kararı aldım.
Birşeyler okumazsam ve yazmazsam hayatsat fonksiyonlarımı devam ettiremiyor gibi tuhaf bir hisse kapılıyorum.Sırf bu nedenle doğal terapime geri döndüm ve burdayım.
Burası benim hayat arşivim ,aklıma gelenler ,başımdan geçenler,içimden düşenler olacak.

Blog yazmayalı neler değişti?
Bir insanın hayatında değişebilecek herşey değişti.Hayatım,hayallerim,isteklerim, hatta huyum ve hayat duruşum bile..
Mesela 33 yaşındayım artık.
25 Nisan 2015 de evlendim.Şimdilik 2 kişilik tatlı bir ailemiz var.Evlilik bir insanın yaşaması gereken en güzel duygulardan biri.

Canım Babamı 2012'de ani gelen bir hastalıkla kaybettim.Ondan sonraki 1 yılımı hatırlamıyorum.Çok zor geçti.Nasıl büyük bir acıdır tarifi yok.Ben Babamın kızıydım.Hala hergün en az 20 kere Babamı sesli olarak anlatırım Eşime vs ,anarım ağlarım.Özleyip ağlarım,düşünüp ağarım,şuanda ki gibi ağlarım,onun yaptığı yemeği yapıp ağlarım,yazısını görüp ağlarım.O can acısı hiç geçmeyek.Tek getirisi oldu hayatımda Anneciğime çok düştüm.Allah ona sağlıklar versin uzun ömürler versin çok zor çok...

Daha durgun bir hayatım var.Arınmış sade ve yalınlığı seviyorum.
Daha naturel bir yaşamı tercih ediyorum.Üzerine tonlarca para verseniz bile pembe bir çizme almam artık mesela.

Hala toprakla uğraşmayı çok seviyorum.Mutfak penceremin önünde her zaman bir şeyler ekili.Bütün kış sarımsak vardı.Şuan biberler ve fesleğen var.Can çekişen ve sürekli konuştuğum bir orkidem var ölmeyi tercih etmiyor ama yaşamaya da hiç niyeti yok gibi.İsteme çiçeğimdi ölürse ayıp olur.Kaktüssüz bir yatak odası düşünemiyorum o telefonların radyasyonları ne olucak uyurken???

Artık dikiş dikmiyorum.Resim yapmıyorum.Örgü örmüyorum ,sanırım bir hobim bile yok.Ne olmuş bana böyle...
Aslında eskisi kadar sosyal değilim.Söylediğim gibi sosyal değilim eskisi gibi ne sanat ve kültürel faaliyetlere katılıyorum.Tuhaf bir şekilde içime döndüm.

Mesleğim güzellik uzmanı okulunu bitirdim,diplomalıyım ama hayattaki en sevmediğim meslek.Sanırım hayatım boyunca yapmayacağım tek meslek.Kendim de bile uygulamayı sevmem yani düşünün.

Eskilerden kalan tek alışkanlık kitaplarım.Herşeyden vazgeçmiş olabilirim ama okumaktan aslaaaa...Yoksa sakinleşemiyorum beynim uyuşuyor.Sanırım hayatım boyunca tek kaybetmeyeceğim özelliğim olacak.Birazda genetik miras,Şanslıyım..

Vee en zevk aldığım alan Mutfak...
Canım Babacığımla bir kebapçı açtık.Babamı 1 yıl dolmadan kaybedince sadece 2 buçuk sene kadar çalıştırabildim.Sonra kapatmak zorunda kaldım.Büyük ve istediğim kadar bir mutfakta çalışmış oldum ve hayalimi gerçekleştirdik.
Şuanda evimin mutfağında eskisi kadar asla olmayacak istek ve beceriyle yemek yapmaya devam ediyorum.Bazen aklıma geliyor onuda yapmıştım,bunuda yapmıştım diye kendi kendime şaşırıyorum.Ama hala ekmeğimi evde kendim yapıyorum.Bu da bir şey :)
Doğal ve natürel beslenmeye çalışıyorum,dışarıda hazır olarak tüketebileceğim herşeyi evde yapıyorum.Mutfağım deney laboratuarı gibi.Her an faydısını araştırıp öğrendiğim yeni bir şey denemesindeyim. 

Aslında çalışmıyorum evdeydim, ama 4 aydır Eşimle beraber erkek giyim mağazamızda çalışıyorum.
Bir süre daha buralıyım.

Aradaki 4 yılı bu kadar kısa anlatabildiğime ben de şaşırıyorum şuan.
İşte hikaye tam da buradan kaldığı yerden devam ediyor....

Herkese Yeniden MERHABA....